พยัญชนะในภาษาญี่ปุ่น ฮิรางานะ คะตะคะนะ คันจิ

            ญี่ปุ่นเป็นชาติที่มีภาษาพูดเป็นของตนเอง เพียงแต่ไม่มีตัวอักษรที่ใช้ในการสื่อสาร จนกระทั่งได้รับวัฒนธรรมจากจีน ญี่ปุ่นจึงนำอักษรจีนมาดัดแปลงจนกลายเป็นตัวอักษรของตนเอง โดยสามารถแบ่งอักษรออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มตัวอักษรที่ใช้แทนเสียง ได้แก่ ฮิรางานะ (Hiragana) กับ คะตะคะนะ (Katakana) และตัวอักษรที่ใช้แสดงความหมาย ได้แก่ คันจิ (Kanji) โดยจะใช้ร่วมกับตัวเลขอารบิกและตัวอักษรโรมัน


ฮิรางานะ (Hiragana)

อักษรฮิรางานะ (Hiragana)
            ฮิรางานะ พยัญชนะที่ใช้เขียนภาษาญี่ปุ่นทั่วไป พัฒนามาจากอักษรจีน ใช้ในสื่อสำหรับเด็ก ตำราเรียน หนังสือการ์ตูน และใช้เป็นคำอ่านสำหรับตัวอักษรคันจิ


คะตะคะนะ (Katakana)

อักษรคะตะคะนะ (Katakana)
            คะตะคะนะ พยัญชนะใช้เขียนคำทับศัพท์ภาษาต่างประเทศ และคำที่เลียนเสียงธรรมชาติ ตัวอักษรคะตะคะนะกำเนิดในยุคเฮอัน โดยนำมาจากส่วนหนึ่งของตัวอักษรคันจิ


คันจิ (Kanji)

อักษรคันจิ (Kanji)
            พยัญชนะที่ได้รับอิทธิพลมาจากจีนโดยตรง เนื่องจากตัวคันจิมีจำนวนมากรัฐบาลญี่ปุ่นจึงได้กำหนดมาตรฐานของตัวคันจิเรียกว่า “โจโยคันจิ” ประกอบด้วยตัวอักษร 1,945 ตัว

            นอกจากตัวอักษรทั้ง 3 ชนิดที่ใช้กันทั่วไปแล้ว ญี่ปุ่นยังมีตัวอักษรอีกชนิดคือ “โรมันจิ” เป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษใช้สำหรับเทียบเสียง (เหมือนในภาษาจีนที่มีการใช้อักษรพินอิน) เพื่อให้ง่ายต่อการออกเสียงสำหรับชาวต่างชาติที่ต้องการศึกษาภาษาญี่ปุ่น