Wang Zhaojun หวังเจาจวิน หญิงงามผู้พรากจากบ้านเกิดเมืองนอน

            ในบรรดายอดหญิงงามทั้งสี่ที่มีชื่อปรากฏในประวัติศาสตร์จีนอันประกอบไปด้วย ไซซี หวางเจาจวิน หยางกุ้ยเฟยและเตียวเสี้ยน มีเพียงหวังเจาจวิน (Wang Zhaojun) คนเดียวที่เราไม่อาจทราบได้ว่าใจจริงแล้วหญิงงามนางนี้คิดอย่างไรถึงได้ยอมเสียสละตนเองออกไปใช้ชีวิตนอกด่านจวบจนสิ้นลมหายใจ วันนี้เราจึงมาทำความรู้จักกับหญิงงามนางนี้กัน


สี่ยอดหญิงงามในประวัติศาสตร์จีน

            หวังเจาจวินเกิดในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (ประมาณ 50 ปีก่อนสริสต์ศักราช) นางเป็นลูกสาวของผู้มั่งคั่งจึงได้รับการศึกษาอย่างดีแม้จะเป็นสตรี ชื่อเดิมคือ “หวังเฉียน” (Wang Qiang) สัญลักษณ์ประจำตัวนางคือผีผาที่นางสามารถเล่นได้อย่างไพเราะกินใจ
            ความงามของหวังเจาจวินถูกเปรียบเอาไว้ว่า “ปักษีตกนภา” อันหมายถึงความงามขนาดฝูงนกที่บังเอิญบินผ่านมาแล้วได้ยินเสียงเพลงที่นางร้องจึงหันไปมอง เมื่อประสบกับความงามของนางฝูงนกก็ถึงกับตะลึงจนลืมบินทำให้ร่วงลงมาบนพื้นนั่นเอง


หวังเจาจวิน (Wang Zhaojun)

            เมื่อเข้าสู่วัยสาวสะพรั่งหวังเจาจวินก็ถูกคัดเลือกเข้าไปในวังเพื่อถวายตัวแก่จักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ซึ่งตามธรรมเนียมแล้วองค์ฮ่องเต้จะเลือกสาวงามจากภาพวาดที่ถูกส่งเข้ามา แต่การที่หวังเจาจวินไม่ยอมให้สินบนแก่จิตรกรภาพของนางจึงผิดเพี้ยนต่างไปจากความจริงและนั่นก็ทำให้นางไม่ได้รับคัดเลือก
            หวังเจาจวินต้องใช้ชีวิตอย่างอับเฉาอยู่ในวังโดยไม่ได้รับการเหลียวแล กระทั่งหู ฮันเซียแห่งเผ่าซงหนูมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อเจริญสัมพันธไมตรีตามธรรมเนียมและขอพระราชทานธิดาจากองค์ฮ่องเต้ไปเป็นภรรยาแต่ฮั่นหยวนตี้คิดว่าซงหนูเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนจึงไม่ได้พระราชทานธิดาตามที่ขอแต่ให้เลือกสาวในวังที่สมัครใจไปแทนโดยแกล้งบอกว่าเป็นธิดาของตน


หวังเจาจวินรับบทโดยหยางมี่ (Wang Zhaojun)

            หวังเจาจวินเห็นว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะไม่ต้องทนทุกข์อยู่ในวังต่อไปนางจึงได้เสนอตัวเดินทางไปยังซงหนู เมื่อฮั่นหยวนตี้ได้เห็นหวังเจาจวินผู้มีรูปโฉมงดงามก็เกือบจะเปลี่ยนใจ แต่ในฐานะฮ่องเต้เมื่อลั่นวาจาไปแล้วก็ต้องเป็นไปอย่างนั้น เมื่อหวังเจาจวินออกเดินทางไปแล้วฮั่นหยวนตี้ยังคงรู้สึกเสียดายจึงกลับมาดูภาพของนางอีกครั้งและพบว่ามันไม่ตรงกับความเป็นจริงจึงเรียกตัวจิตรกรมาและประหารทิ้งเสีย
            แม้จะเป็นชนเผ่าที่ด้วยอารยธรรมกว่าแต่หวังเจาจวินก็ได้รับการดูแลอย่างดีจนกระทั่งและมีทายาทด้วยกัน ทว่าเหตุการณ์ที่เธอไม่คาดฝันมาก่อนก็เกิดขึ้นจนได้เมื่อหู ฮันเซียถึงแก่กรรมและหวังเจาจวินได้ยื่นฏีกามายังราชสำนักเพื่อขอให้เรียกตัวกลับแต่นางถูกปฏิเสธ หวังเจาจวินจึงต้องยอมทำตามธรรมเนียมของเผ่าซงหนูโดยเป็นภรรยาของหัวหน้าเผ่าคนต่อไปซึ่งก็คือพี่ชายคนโตของหู ฮันเซียจนมีลูกด้วยกัน


สุสานของหวังเจาจวินในมองโกเลียใน (Wang Zhaojun)

            หวังเจาจวินได้แต่รำพันคิดถึงบ้านเกิดที่พรากจากมานานหลายปีแต่ก็ไม่สามารถกลับไปได้ ไม่รู้ว่านางใช้ชีวิตต่อไปและจบชีวิตลงอย่างไร แต่สุสานของนางถูกตั้งอยู่ที่เมืองฮูฮอต ในมองโกเลียใน มีเรื่องเล่าว่าหวังเจาจวินตัดสินใจจบชีวิตตัวเองหลังจากถามลูกชายที่ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่าว่าจะเลือกทำตามธรรมเนียมซงหนูหรือไม่ซึ่งคำตอบของลูกชายคือ “ใช่” นางจึงยอมตายเพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นเมียลูกชายตัวเอง